Ik ben mantelzorger,  adviseur Zorg bij twee adviesbureaus  (KAW en Partoer), student aan de HBO-V en bestuurslid van een particulier woon-zorg initiatief. Je zou toch denken dat ik vanuit de kennis uit al deze rollen de gevolgen van alle veranderingen op het terrein van  wonen, zorg en welzijn moet kunnen overzien. Maar heel eerlijk moet ik bekennen dat zelfs ik geregeld verzuip in de veelheid van veranderingen.

Meer eigen regie en zelf betalen, scheiden wonen en zorg, begeleiding naar de gemeenten, nieuwe participatie wet, vervoerskosten vergoeding sterk verlaagd, veel uit AWBZ naar gemeenten en ziektekostenwet, hogere eigen bijdrage in Ziektekostenwet, vergoeding minima met hoge zorgkosten blijft die nu wel of niet? Bent u er nog?  En dan denk je dat je (een deel) helder hebt wordt het weer anders.

De bijeenkomst Zorg voor Dummies op 7 februari in Drachten die ik mag voorzitten, is dus eigenlijk voor iedereen die iets te maken heeft met mensen die het alleen niet redden. De complexiteit en omvang van de verandering maakt ook  professionals een dummie. In elk geval heb ik momenteel vaak dat gevoel en dat voelt niet fijn voor iemand zoals ik die graag pretendeert er verstand van te hebben.

Gelukkig begin ik het zo langzamerhand als een groot voordeel te zien dat ik mij een dummie voel in al deze veranderingen. Het maakt namelijk dat ik tot de kern moet afpellen waar het eigenlijk om gaat. Met elkaar zorgen voor mensen die het alleen niet helemaal redden. Is dat nieuw, nee? Dat doen we al eeuwen. Alleen hebben we het de laatste decennia wel erg ingewikkeld gemaakt en als we niet oppassen maken deze transities het nog veel ingewikkelder.

Kan het anders? Ik denk het wel. Veel mensen willen graag voor anderen wat betekenen – ook onbetaald. Er toe doen is een basisbehoefte van mensen. Uit eigen ervaring weet ik dat burgers/bewoners/mantelzorgers met elkaar ook tot veel in staat zijn. Daarvoor helpen wel een aantal randvoorwaarden die wij als professionals (vanuit welke organisatie dan ook)  hen kunnen leveren. Ze mogen het op hun eigen manier doen en wij als professionals ondersteunen hen waar zij aangeven dat dat nodig is.  Dat lokale vangnet is klein en overzichtelijk en neemt zijn verantwoordelijkheid zonder doorverwijzing en bureaucratie. Dat vraagt om een kleine schaal en elkaar kennen en vertrouwen.

Is dit naïef en idealistisch of Roeg– vast? Er zijn in het hele land al prachtige voorbeelden van dorpen en wijken waar het zo gebeurt. Wat al die dorpen en wijken gemeen hebben is dat ze een lokaal verankerde spin in het web hebben die een naam heeft. Ze heten Hannie, Marcel, Maaike, Truus of Piet. Iedereen kent ze en vertrouwt ze en ze leggen alle noodzakelijke verbindingen. Professionals die hun verantwoording nemen en lef hebben. Als we nu al die ingewikkelde veranderingen op deze manier gaan vormgeven, dan is opeens niemand meer een dummie. Want allemaal hebben we wel iemand om ons heen waar we voor zorgen en ik denk dat we ook allemaal wel zo’n Hannie, Marcel of  Truus kennen.

Op 7 februari zoomen we vooral in op kern van de veranderingen. Daarna willen we met alle dummies nadenken hoe we deze veranderingen als kans kunnen oppakken om mensen weer in hun kracht te zetten. Ik verheug mij erop!

Diet is adviseur bij KAW. Zorgen voor vitaliteit in gemeenschappen en organisaties die veranderingen aan kunnen en energie genereren is haar drive.

Bekijk al onze bloggers