Roeg & Roem organiseerde woensdag 12 april een FANdiner in de Biotoop in Haren. Een bijzondere avond waarop dromen en verhalen over wonen en leven in de noordelijk roemte werden gedeeld. Liesbeth van de Wetering trapte af met het voorlezen van haar column over het Noorden als gedeelde liefde en gedeeld belang. Lees hieronder haar persoonlijke verhaal. 

geschreven door: Liesbeth van de Wetering

Roeg & Roem is een stevig netwerk dat mensen bindt die werken aan de Noordelijke Roemte. Een netwerk dat ‘t graag buiten de gebaande paden zoekt. Een netwerk is echter alleen levendig en betekenisvol met betrokken en creatieve leden. Ik neem je hier even mee in mijn gedachten over de betekenis van Roeg & Roem.

Strijdbaar

En bijzonder, ‘how the mind works’: ineens was ik in mijn hoofd terug bij het moment van protesactie van #gasterug op de Vismarkt. Ik liep vanuit de Stoeldraaierstraat de Vismarkt op. Een indrukwekkend beeld met een enorme menigte mensen, trekkers, vlaggen en vaandels. Op enig moment klonk het Grunnings laid. Een volle Vismarkt zong mee.

‘Doar woont de dege degelkhaid,
de wille, vast as stoal.
Doar vuilt het haart, wat tonge sprekt’

Koude rillingen. Maar toch voelde dat nooit vreemder dan nu. Want hoe strijdbaar de Groninger lijkt, op een enkele boze man na, zag ik enkel vriendelijke, zich wat ongemakkelijk voelende mensen. Die duidelijk niet meer gewend waren hun stem collectief te verheffen. Die zich niet heel comfortabel voelden bij hun eigen boosheid en protest. Maar we waren geen gezellige bezoekers van een evenement. We waren hier toch om te laten horen dat we het niet meer pikken en om samen een vuist te maken! Tijdens de indrukwekkende fakkeltocht, met ruimte voor gesprek met degenen die naast je liepen, en al die prachtige brandende fakkels, ontstond écht de verbondenheid. Het deed me wederom beseffen dat we verleerd zijn dingen te moeten bevechten, dat we de publieke zaak te makkelijk aan het monopolie van de overheid hebben overgelaten. En dat het opereren in zo’n collectief van mensen nog niet zo makkelijk is.

Samen de handen uit de mouwen steken

Want waar staan wij Noorderlingen nu? We wonen en werken in een regio met forse uitdagingen: aardbevingen, krimp, sociaal-economische achterstanden, verduurzaming. Gelegen in ‘splendid isolation’. Maar ook een regio met een eigenwijze volksaard, van doeners, van autonome mensen met, van oudsher, een complexe relatie met gezag. Mensen die zien dat de landelijke overheid weinig oog voor hun noden heeft, en die tegelijkertijd stevig de gevolgen van een aantal problemen merkt.

Zoals onze regio altijd hard heeft geploeterd, en nooit is gevallen voor een (te) gemakkelijk verhaal, zo zullen we ook nu nieuwe wegen moeten banen. Met meer actiebereidheid. En samen een vuist maken. Of nee, misschien niet zozeer een vuist, maar de handen uit de mouwen steken. En samen bouwen aan een nieuw verhaal. Niet om planmatig toe te werken naar een eindplaatje. Die maakbaarheidsfase van ‘t Rode Noorden’ is wel voorbij. Voor de architecten in ons netwerk: een aantrekkelijke schets of hooguit een voorlopig ontwerp is goed genoeg om wervend te zijn. En om de energie te genereren om samen aan de slag te gaan. ‘Moed & liefde, daar draait ’t om’, zei iemand me laatst. En daar ontbreekt het ons in het Noorden niet aan. Al laten we dat niet altijd zo duidelijk blijken.

Samenleven ontstaat niet vanzelf

Roeg en Roem staat voor mij voor het samenwerken aan de Noordelijke ruimte. Aan het delen van kennis. Roeg & Roem noemen we een kennis- en inspiratieplatform. Maar inspiratie is niet iets dat je als ‘consument’ kunt komen halen. Al doen de flaps met ‘wat kom je halen en brengen’ het tegenwoordig goed op workshops. Bij halen hangen altijd steevast vele gele post-its met het woord ‘inspiratie’. Maar inspiratie, creativiteit en kruisbestuiving komen niet vanzelf. Net als samenleven niet iets is dat als vanzelf ontstaat.

Ik citeer even uit een recent artikel op Ruimtevolk:

“Het feit dat de samenleving in toenemende mate in gescheiden circuits leeft, ondermijnt het empathisch vermogen en de binding van groepen binnen een gemeenschap. Dat raakt direct de fundamenten van een democratische samenleving. Want als je niet meer ziet of hoort hoe de ander leeft en denkt, kan de afkeer van de ander harder groeien. Een democratische stad heeft veel belang bij het plaatsvinden van ontmoetingen van individuen en groepen in het publieke domein.

Waar de ruimtelijke professional vroeger een socioloog, geograaf, stedenbouwkundige en planner ineen was, gebruik makend van ‘survey before the plan’, is de ruimtelijke alleskunner verdwenen. De professie is versnipperd in langs elkaar heen pratende en werkende disciplines, die elkaar eigenlijk zo hard nodig hebben om sociaal-ruimtelijke opgaven werkelijk het hoofd te bieden.

Socioloog Richard Sennett stelt dat het verlies aan binding met de plek, met name door kosmopolieten, gepaard gaat met een tanende affiniteit met de publieke zaak.” #eindecitaat

Wat bindt ons?

De kwaliteit van onze publieke ruimte maken we samen. En kan de komende jaren wel eens de cruciale factor zijn. Wat delen we met elkaar? Wat bindt ons? Waar komen we elkaar tegen, letterlijk én figuurlijk?Roeg & Roem is verbinder, van mensen, verhalen en kennis. Maar ja: wie zegt dat tegenwoordig niet te zijn? Het maakt echter nogal uit of je verbonden weet door ’n verpleegster of door de liefde. Iedereen wil verbonden zijn, en toch gaat het niet vanzelf. Echte verbinding ontstaat niet door een ‘n plichtmatige connectie op LinkedIn. Maar door een gedeelde liefde of een gedeeld belang. En door samen te creëren, aan iets te bouwen. Laten we dat vooral doen!

Volgens Dien maak je plannen niet achter je bureau. Daarom gaat ze graag op pad om te horen en zien wat er speelt in de noordelijke roemte. Ze heeft haar eigen studio voor sociaal ruimtelijke vraagstukken en werkt sinds 2015 als projectleider bij Roeg & Roem. Dien verbindt en prikkelt en denkt graag buiten gebaande paden.

Bekijk al onze bloggers