Geschreven door Tijmen Hordijk
Foto’s: Maarten de Klok

Ik hou erg van wandelen. Het hoofd fris, het lijf warm. De horizon zien en zien veranderen. En, als je vaak wandelt, de seizoenen langzaam (en soms op één dag) zien veranderen. Ook, en wie mij kent weet dat, mag ik daar graag een paar vogels bij bekijken. Graag wandel ik in mijn eentje.

Ontdekkingstocht langs rafelranden

Laatst wandelde ik met zestig anderen. Onder de titel ‘Nieuw Vuur; ontwerpen in de maatschappij’ nodigde de Academie van Bouwkunst in Groningen vak- en andere broeders uit voor ‘een ontdekkingstocht langs de rafelranden van stad, land en geest’. De wandeling was ongeveer vier mijl, maar had niets te maken met sport of met persoonlijke records. Vanaf de IKEA naar Middelbert struinden wij, kregen wij gepeperde speeches om de oren en en spraken wij over de rol van de architect als ‘ontwerper in de maatschappij’.

Rol van de Architect

Nu ben ik zelf geen architect, maar het valt me op dat architecten het vaak en veel hebben over hun (veranderende) rol en positie. Woorden die daar vaak bij vallen, zijn ‘trots’, ‘bouwheer’ en ‘ambacht’. Deze woorden ademen nostalgie en waardering, maar neigen ook naar heimwee; woorden van toen. Verder wil ik in dit stukje niet teveel stil staan bij die heimwee en wat ik daar van vind.

Stil staan

Waar ik wel bij stil wil staan, en dat deden we tijdens de wandeling letterlijk, is de wake-up call van architect Myriam Lopez Rodero. Op een onwaarschijnlijk mooie plek, in de weilanden bij Middelbert, onder een hoogspanningsmast en verlicht met fakkels, moest haar van het hart dat de architect van nu een verkeerde weg inslaat. “Ik ben architect geworden, en ben dat nog steeds, omdat ik vind dat een architect een sociaal maatschappelijke bijdrage levert. Ik vind dat architectuur nu veel te veel gaat over vorm, over design. Het bewustzijn is weg, we zijn in slaap gevallen.”

Waarom doen wat we doen?

Ik vertaal Myriams verhaal als dat we het ‘waarom’ zijn kwijtgeraakt en vooral nog praten over het ‘wat’. Een blik op de Golden Circle van Simon Sinek leert mij dat geen goed nieuws is. Werken vanuit het wat en zonder het waarom is ongeïnspireerd en ineffectief. En dat geldt niet alleen voor architecten of ontwerpers. Dat geldt voor ons allen. Ook voor mij. De vraag ‘waarom doe ik wat ik doe’ klinkt misschien als een midlife-vraag (en ja, ik heb inderdaad net de 40 aangetikt), maar ik vind het goed om mezelf – en jullie – deze vraag te stellen.

Het houdt je hoofd fris. Nu het lijf nog warm. Ik ga even een stukje lopen. Die Roeg&Roem laarzen passen daar trouwens prima bij.

Over Tijmen Hordijk

Ik ben opgeleid als architectuur- en stedenbouwhistoricus. Toch ben ik de laatste tien jaar meer bezig met mensen dan met stenen, en meer met het heden dan met het verleden. Als docent op de Academie van Bouwkunst, als adviseur dorps- en wijkvernieuwing bij KAW én als een van de aanjagers van Roeg & Roem. Wat mij drijft in dit werk? Mijn wil om andere mensen vooruit te helpen, en daar een goede omgeving voor te creëren. Thuis, bij KAW, op de Academie én in de vele dorpen en wijken waar we werken. Ook kijk ik vogels, wandel en fiets graag, ben amateur-kok en speel de bas.

 

Merel is altijd op zoek naar manieren om het beste in elkaar naar boven te halen. Want het is daar waar mensen elkaar ontmoeten dat er iets bijzonders kan ontstaan. Het zijn dan ook niet haar studies filosofie en journalistiek waar ze het meest van leert maar de plekken waar ze komt en de bijzondere mensen die ze daar spreekt. Met veel plezier is ze sinds 2016 projectleider bij Roeg & Roem

Bekijk al onze bloggers