Mensen over grenzen – de workshop waar ik mij nog op het laatste nippertje voor heb aangemeld, dit zonder enige spijt. Wat kon ik verwachten? Ik had nog geen idee, maar wat was het een interessante middag bij Accolade!

Samen nadenken

Boeiende verhalen, het opdoen van inspiratie en samen nadenken over de situatie die nu speelt rond huisvesting van statushouders en, nog belangrijker, de mogelijke oplossingen. Dit met een gemengde groep mensen vanuit coöperaties, aannemers en gemeentes.

Wij-cultuur en ik-cultuur

De middag begon met een boeiend, mooi en toch ook geestig verhaal van Mamadou Congo over zijn ervaringen van toen hij als vluchteling in Nederland aankwam. Hoe keek hij hier destijds tegen aan, hoe zijn de Nederlandse normen en waarden en hoe kon hij zijn (wij)cultuur met onze (ik) cultuur verenigen? Ik was verrast door zijn eerste indruk van de Nederlandse gewoontes. Deze vallen je pas op als een ander er zo over spreekt; denkend aan de vele vrouwen op straat, de gordijnen potdicht, wachten tot de buren zich komen voorstellen (die niet snappen waarom de nieuweling niet komt kennis maken) en ga zo maar door.

Mogelijke oplossingen

In de middag zijn we los gegaan met de gezamenlijke brainstormsessie. Zijn hier echt duidelijke antwoorden op de vragen gekomen? Nee dat niet, maar wel ideeën om mee te nemen. Denk aan meer tijd, informatie en aandacht aan de voorkant, gebruik maken van de krimp (bijvoorbeeld door gebruik te maken van tijdelijke- of leegstaande woningen), krachten te bundelen en om de keten van informatie van AZC’s via corporaties en gemeentes naar vluchtelingenwerk te versterken. Zoek de discussie in de wijk op, negeer deze niet en vertel het verhaal zowel de feitelijke als de persoonlijke kant. Daarbij: zorg voor gemêleerde groepen; het percentage van statushouders is, naar het geheel gekeken, namelijk maar een klein percentage van de woningzoekenden.

Conclusie

Mijn conclusie van deze dag; wellicht moet er niet alleen gepraat worden maar moeten we gewoon maar doen! De statushouders zo goed mogelijk inlichten, ze betrekken, hier meer tijd voor vrijmaken en kijken hoe wij ze het beste kunnen huisvesten. Zoals ik al aangaf kant en klare antwoorden waren er niet. We zullen gewoon ergens moeten beginnen en dan vanuit daar verder kijken.